Tjonge.. de afgelopen jaren zweette ik als een ottertje met dit warme weer. Dit jaar heb ik nergens last van. De afgelopen jaren kwam ik extreem aan van het vocht als ik ongesteld moest worden. Soms wel tot 8 kilo (ja artsen schrokken zich rot) eenmaal ongesteld vloog het er ook weer af, maar tegenwoordig kom ik netjes een pondje aan ofzo. Met het warme weer zoals we dat nu hebben zou ik vorig jaar de huisarts weer mogen hebben bezoeken vanwege het vele vele vocht vasthouden. Steevast als het warm werd dan zwol mijn lichaam op, en werd ik op plaspillen gezet.
Dit keer kwam ik even 2 kilo aan, mijn lichaam schakelde en mijn lichaam pakte de bedoeling zelf op en voerde het vocht af. Jippie!
Mijn vochtprobleem lijkt hiermee echt verleden tijd. Of wat zeg ik..? Lijkt? IS ha!
*happy*
woensdag 24 juli 2013
dinsdag 16 juli 2013
Onder de 100 !!
Hoera, hoera hoera! Eindelijk ben ik op een officiële weegdag onder de 100 kilo. Al een paar maal mocht ik er aan snuffelen maar omdat het gewicht steeds schommelt was dat steeds niet op een dinsdag en dan nu eindelijk de prachtige cijfers: 99,4 kilo.
Wauw, wauw, wauw!
Eindelijk die maaaaagische grens onder gedoken.
Ik ben zo blij!
Wauw, wauw, wauw!
Eindelijk die maaaaagische grens onder gedoken.
Ik ben zo blij!
zaterdag 13 juli 2013
8 maanden na de operatie
Vandaag is het 8 maanden na de operatie. Wat is er toch een hoop veranderd sinds 8 maanden geleden. Om te beginnen mijn gewicht. Vanmorgen stond de weegschaal op 99,7 kilo. Dat is maar liefst 42,3 kilo lichter dan 8 maanden geleden. Vaste lezers weten dat ik mijn gewicht louter op dinsdag meetel dus voordat ik begin te juichen dat ik onder de 100 ben, wacht ik eerst even dinsdag af. Het zal tenslotte niet voor het eerst zijn dat ik al onder de 100 weeg en dan op dinsdag (officiele weegdag) er weer boven. Hou vingers gekruist.
Net onder of net boven de 100 het is zo'n magische grens maar ik ben hoe dan ook zo'n 42 kilo kwijt en dat is natuurlijk belachelijk veel. Dat is meer dan een 10 jarig kind weegt. Dat is meer dan 8 zakken aardappels, dat is 42 pakken suiker.
Draag dat maar eens de hele dag met je mee!
Wat een bewegingsvrijheid heb ik er voor terug gekregen. Ik ben niet meer beperkt in mijn mogelijkheden. Iets van de grond oprapen, veters strikken, benen over elkaar doen, ik kan het weer allemaal. Trap oplopen, stukje rennen, het huishouden, ik draai mijn hand er niet meer voor om. Heerlijk.
Mijn autogordel klik ik met gemak dicht, kleding die op het oog veel te klein lijkt blijkt als gegoten te zitten en als ik mezelf in een spiegel of ruit zie ben ik verbaast over hoe ik er uit zie.
En dan heb ik nog een winst behaald die ik bijna zou vergeten. Het mooie weer zorgde altijd voor extreem zweten. Maar met de mooie dagen die we hadden zweette ik eens niet als een otter. Gewoon helemaal niet! En op het strand keken mensen me niet aan alsof ik een bezienswaardigheid ben.
Dat kijken is trouwens zo-wie-zo veranderd. Waar ik ook liep, supermarkt, straat,waar dan ook, mensen keken naar me. Nu ga ik op in de massa en val ik niet meer op.
Alhoewel... vorige week kwam ik op school en had ik een jurk aan waarvan ik zelf ook concludeerde dan ondanks dat ik nog altijd een BMI van boven de 37 heb, deze me wel enorm goed stond. Ik was niet de enige die dat vond. Er was zelfs 1 moeder waarvan haar mond gewoon openviel toen ze me zag. Ik werd overladen met complimenten en single vaders die me nooit zagen staan keken nu ineens bewonderend.
Die single vaders die me eerst niet zagen staan kunnen wat mij betreft hoe dan ook de hoogste boom in. Toen niet, nu ook niet. Er zijn genoeg mannen die op zware vrouwen vallen want over mannelijke belangstelling heb ik nooit te klagen gehad. Vrouwen die zichzelf altijd maar te dik te vinden en daardoor denken dat ze onaantrekkelijk zijn, ik nodig ze uit eens een paar lesjes zelfvertrouwen bij me te volgen. Want geloof me, er zijn mannen die niet op dik vallen maar er zijn er ook die dat wel doen en er zijn mannen die het geen zak uitmaakt of je dun of dik bent als je maar verzorgd bent, lief bent of wat dan ook.
Inmiddels begin ik het aan mijn huid wel te zien, dat enorme afvallen. Mijn borsten zijn niet meer zo stevig en gevuld als ze waren. Het vel van met name mijn bovenbenen en bovenarmen hangen als gevolg van overtollige huid. Mijn buik vast ook maar dat die ik dan weer niet zo omdat die altijd al hing. Voorlopig zie ik vooral hoe die enorme buik steeds minder enorm wordt.
Kortom. 8 maanden na dato gaat het nog steeds goed met mij. Al waren mijn vit B12, D en ijzer te laag bij mijn bloedtesten. ik heb daar aanvulling voor gekregen en eerlijk is eerlijk, ik merk nog niet echt dat het helpt. Dat is wel wat balen omdat ik dagen heb dat ik echt heel moe ben. Maar als ik dat afweeg.. toen ik dik was had ik ook dagen dat ik heel moe was, gewoon omdat dik zijn heel veel energie vreet. Dus of dat nou zo'n verschil maakt weet ik niet. En ik heb nu dagen dat ik voor dood op de bank zit maar evenveel dagen dat ik bruis van energie en die had ik toen niet dus dan 100 keer liever dit :)
Op naar de 9 maanden!
Net onder of net boven de 100 het is zo'n magische grens maar ik ben hoe dan ook zo'n 42 kilo kwijt en dat is natuurlijk belachelijk veel. Dat is meer dan een 10 jarig kind weegt. Dat is meer dan 8 zakken aardappels, dat is 42 pakken suiker.
Draag dat maar eens de hele dag met je mee!
Wat een bewegingsvrijheid heb ik er voor terug gekregen. Ik ben niet meer beperkt in mijn mogelijkheden. Iets van de grond oprapen, veters strikken, benen over elkaar doen, ik kan het weer allemaal. Trap oplopen, stukje rennen, het huishouden, ik draai mijn hand er niet meer voor om. Heerlijk.
Mijn autogordel klik ik met gemak dicht, kleding die op het oog veel te klein lijkt blijkt als gegoten te zitten en als ik mezelf in een spiegel of ruit zie ben ik verbaast over hoe ik er uit zie.
En dan heb ik nog een winst behaald die ik bijna zou vergeten. Het mooie weer zorgde altijd voor extreem zweten. Maar met de mooie dagen die we hadden zweette ik eens niet als een otter. Gewoon helemaal niet! En op het strand keken mensen me niet aan alsof ik een bezienswaardigheid ben.
Dat kijken is trouwens zo-wie-zo veranderd. Waar ik ook liep, supermarkt, straat,waar dan ook, mensen keken naar me. Nu ga ik op in de massa en val ik niet meer op.
Alhoewel... vorige week kwam ik op school en had ik een jurk aan waarvan ik zelf ook concludeerde dan ondanks dat ik nog altijd een BMI van boven de 37 heb, deze me wel enorm goed stond. Ik was niet de enige die dat vond. Er was zelfs 1 moeder waarvan haar mond gewoon openviel toen ze me zag. Ik werd overladen met complimenten en single vaders die me nooit zagen staan keken nu ineens bewonderend.
Die single vaders die me eerst niet zagen staan kunnen wat mij betreft hoe dan ook de hoogste boom in. Toen niet, nu ook niet. Er zijn genoeg mannen die op zware vrouwen vallen want over mannelijke belangstelling heb ik nooit te klagen gehad. Vrouwen die zichzelf altijd maar te dik te vinden en daardoor denken dat ze onaantrekkelijk zijn, ik nodig ze uit eens een paar lesjes zelfvertrouwen bij me te volgen. Want geloof me, er zijn mannen die niet op dik vallen maar er zijn er ook die dat wel doen en er zijn mannen die het geen zak uitmaakt of je dun of dik bent als je maar verzorgd bent, lief bent of wat dan ook.
Inmiddels begin ik het aan mijn huid wel te zien, dat enorme afvallen. Mijn borsten zijn niet meer zo stevig en gevuld als ze waren. Het vel van met name mijn bovenbenen en bovenarmen hangen als gevolg van overtollige huid. Mijn buik vast ook maar dat die ik dan weer niet zo omdat die altijd al hing. Voorlopig zie ik vooral hoe die enorme buik steeds minder enorm wordt.
Kortom. 8 maanden na dato gaat het nog steeds goed met mij. Al waren mijn vit B12, D en ijzer te laag bij mijn bloedtesten. ik heb daar aanvulling voor gekregen en eerlijk is eerlijk, ik merk nog niet echt dat het helpt. Dat is wel wat balen omdat ik dagen heb dat ik echt heel moe ben. Maar als ik dat afweeg.. toen ik dik was had ik ook dagen dat ik heel moe was, gewoon omdat dik zijn heel veel energie vreet. Dus of dat nou zo'n verschil maakt weet ik niet. En ik heb nu dagen dat ik voor dood op de bank zit maar evenveel dagen dat ik bruis van energie en die had ik toen niet dus dan 100 keer liever dit :)
Op naar de 9 maanden!
dinsdag 25 juni 2013
Héél even
Even, ja héél even zag ik de afgelopen week de weegschaal onder de 100 zakken.
Zaterdagochtend stond de schaal op 100.2 bij het opstaan. Even douchen en langzaam goed wakker worden en toen ik naar de wc ging plaste ik zoveel uit dat het niet anders kon dan dat ik onder die 100 moest zitten en jaaaaaa hoooooor 98,8 om precies te zijn.
Ik wist zelf natuurlijk ook wel dat dit niets zou zeggen. Zomaar op de dag wegen is immers iets anders dan mijn vaste weegmoment meteen smorgens. En het was zaterdag en de ervaring heeft me inmiddels wel geleerd dat het gewicht gedurende de week best kan schommelen dus dat het goed is vast te houden aan 1 vaste weegdag, en dat is bij mij de dinsdag.
Vandaag is het weer zo'n dinsdag en de weegschaal stond vanmorgen zelfs alweer op 100.5 maar even, heel even heb ik dan toch even mogen voorproeven aan de weegschaal die onder de 100 zakte. Dat is een sensatie, een belevenis, een wauwmoment, koude en warme rillingen tegelijk en eerlijk is eerlijk een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Van 142 kilo naar onder de 100 dat lijkt haast onmogelijk, dat is dan zo onbereikbaar ver. En nu was ik daar. Heel kort maar toch, en binnenkort -misschien komende week al wel- definitief.
Van 80 kilo overgewicht heb ik er nu minder dan 40 over. Iets meer dan de helft van mijn overgewicht ben ik kwijt. Onwaarschijnlijk, onvoorstelbaar en toch zo ontzettend waar!
Zaterdagochtend stond de schaal op 100.2 bij het opstaan. Even douchen en langzaam goed wakker worden en toen ik naar de wc ging plaste ik zoveel uit dat het niet anders kon dan dat ik onder die 100 moest zitten en jaaaaaa hoooooor 98,8 om precies te zijn.
Ik wist zelf natuurlijk ook wel dat dit niets zou zeggen. Zomaar op de dag wegen is immers iets anders dan mijn vaste weegmoment meteen smorgens. En het was zaterdag en de ervaring heeft me inmiddels wel geleerd dat het gewicht gedurende de week best kan schommelen dus dat het goed is vast te houden aan 1 vaste weegdag, en dat is bij mij de dinsdag.
Vandaag is het weer zo'n dinsdag en de weegschaal stond vanmorgen zelfs alweer op 100.5 maar even, heel even heb ik dan toch even mogen voorproeven aan de weegschaal die onder de 100 zakte. Dat is een sensatie, een belevenis, een wauwmoment, koude en warme rillingen tegelijk en eerlijk is eerlijk een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Van 142 kilo naar onder de 100 dat lijkt haast onmogelijk, dat is dan zo onbereikbaar ver. En nu was ik daar. Heel kort maar toch, en binnenkort -misschien komende week al wel- definitief.
Van 80 kilo overgewicht heb ik er nu minder dan 40 over. Iets meer dan de helft van mijn overgewicht ben ik kwijt. Onwaarschijnlijk, onvoorstelbaar en toch zo ontzettend waar!
woensdag 19 juni 2013
-40 !!
YES
Jahoe
hoera!
Er is 40 kg af !!
(niet de eerste keer de afgelopen weken maar wel de eerste keer op dinsdag. Oooh, ik hoop zo dat ik door mijn plateau heen ben!)
Jahoe
hoera!
Er is 40 kg af !!
(niet de eerste keer de afgelopen weken maar wel de eerste keer op dinsdag. Oooh, ik hoop zo dat ik door mijn plateau heen ben!)
maandag 17 juni 2013
Na 7 maanden en bloeduitslagen
Weer aangekomen deze week. Balen.
In totaal ben ik in deze afgelopen maand 1 kilo afgevallen. Wat het totaal op 38,8 afgevallen brengt in 7 maanden. Nog steeds heel erg veel natuurlijk, alleen heb ik al 2 keer op de schaal gezien dat ik al meer dan 40 kwijt was. Alleen was dat steeds niet op dinsdag, en dinsdag is mijn officiële weegdag dus dat staat nergens genoteerd.
1 kilo afgevallen in totaal in een maand tijd is natuurlijk niet veel. Het is zo ontzettend lang geleden dat ik minder dan 103 kilo woog. En het schijnt dat je lichaam dan door een plateau heen moet. Zpu het daar dan echt zo erg mee te maken hebben?
Of zal het te maken hebben met mijn bloedwaardes waarover de internist mij belde?
Vitamine B12 tekort (= 140 terwijl 150 de ondergrens is)
Vitamine D tekort (= 44 terwijl 50 de ondergrens is)
IJzertekort (=7 terwijl 7,5 bij vrouwen de ondergrens is)
Niet allemaal heel schokkend laag dus. Wel laag genoeg om in te grijpen. Dus heb ik staaltabletten voorgeschreven gekregen (kuur van 3 maanden) om mijn ijzer omhoog te brengen, vitamine D moet ik 1 keer per maand een drankje voor drinken (3 maanden achter elkaar dus in totaal 3 stuks) en voor mijn vitamine B12 mag ik nu elke 2 maanden een injectie gaan halen bij de huisarts (dit is meteen chronisch voorgeschreven)
Voor mijn operatie waren mijn vitamine D en ijzer ook al aan de lage kant. Niet laag genoeg om in te grijpen, wel iets om in de gaten te houden zeiden ze toen. Dus dat dit nu nog iets lager is geworden is op zich niet zo gek omdat ik nu aanzienlijk minder eet natuurlijk.
Die vitamine B12 is helemaal nieuw.
Vitamine B12 is een bekend verschijnsel na een GBP. De vitamine B12 kan minder goed doen wat hij moet doen omdat de maag nog maar deels werkt en juist die maagsappen zijn noodzakelijk bij B12. De ene mens heeft daar na een GBP geen moeite mee maar een ander deel van de GBPers wel. Het komt met regelmaat voor dus vandaar dat ik dit dan ook meteen chronisch voorgeschreven heb gekregen. Nou, als dat alles is HA!
Ik vind dat het wel waard na mijn winst van gewichtsverlies.
Oja mijn cholesterol was ook iets gedaald. Deze was voorheen 4,9 terwijl men vanaf 5 spreekt van een lichte verhoging. Nu was deze 4,6. 4,9 was ook nog steeds gezond maar 4,9 is wel erg dicht bij 5 natuurlijk dus die lichte daling is toch wel prettig.
Kortom, ondanks de tekorten toch heel tevreden. Nu weer snel in de echt dalende lijn wat betreft gewicht hoop ik!
In totaal ben ik in deze afgelopen maand 1 kilo afgevallen. Wat het totaal op 38,8 afgevallen brengt in 7 maanden. Nog steeds heel erg veel natuurlijk, alleen heb ik al 2 keer op de schaal gezien dat ik al meer dan 40 kwijt was. Alleen was dat steeds niet op dinsdag, en dinsdag is mijn officiële weegdag dus dat staat nergens genoteerd.
1 kilo afgevallen in totaal in een maand tijd is natuurlijk niet veel. Het is zo ontzettend lang geleden dat ik minder dan 103 kilo woog. En het schijnt dat je lichaam dan door een plateau heen moet. Zpu het daar dan echt zo erg mee te maken hebben?
Of zal het te maken hebben met mijn bloedwaardes waarover de internist mij belde?
Vitamine B12 tekort (= 140 terwijl 150 de ondergrens is)
Vitamine D tekort (= 44 terwijl 50 de ondergrens is)
IJzertekort (=7 terwijl 7,5 bij vrouwen de ondergrens is)
Niet allemaal heel schokkend laag dus. Wel laag genoeg om in te grijpen. Dus heb ik staaltabletten voorgeschreven gekregen (kuur van 3 maanden) om mijn ijzer omhoog te brengen, vitamine D moet ik 1 keer per maand een drankje voor drinken (3 maanden achter elkaar dus in totaal 3 stuks) en voor mijn vitamine B12 mag ik nu elke 2 maanden een injectie gaan halen bij de huisarts (dit is meteen chronisch voorgeschreven)
Voor mijn operatie waren mijn vitamine D en ijzer ook al aan de lage kant. Niet laag genoeg om in te grijpen, wel iets om in de gaten te houden zeiden ze toen. Dus dat dit nu nog iets lager is geworden is op zich niet zo gek omdat ik nu aanzienlijk minder eet natuurlijk.
Die vitamine B12 is helemaal nieuw.
Vitamine B12 is een bekend verschijnsel na een GBP. De vitamine B12 kan minder goed doen wat hij moet doen omdat de maag nog maar deels werkt en juist die maagsappen zijn noodzakelijk bij B12. De ene mens heeft daar na een GBP geen moeite mee maar een ander deel van de GBPers wel. Het komt met regelmaat voor dus vandaar dat ik dit dan ook meteen chronisch voorgeschreven heb gekregen. Nou, als dat alles is HA!
Ik vind dat het wel waard na mijn winst van gewichtsverlies.
Oja mijn cholesterol was ook iets gedaald. Deze was voorheen 4,9 terwijl men vanaf 5 spreekt van een lichte verhoging. Nu was deze 4,6. 4,9 was ook nog steeds gezond maar 4,9 is wel erg dicht bij 5 natuurlijk dus die lichte daling is toch wel prettig.
Kortom, ondanks de tekorten toch heel tevreden. Nu weer snel in de echt dalende lijn wat betreft gewicht hoop ik!
dinsdag 4 juni 2013
Lichter dan in 13 jaar
Ik ben onder de 103 kilo.
Hiermee ben ik lichter dan ik in 13 jaar geweest ben!!
HAPPY
(ps ik heb mijn streefgewicht van 92 naar 88 gedaan. 'nog maar 10 kilo' had ik te gaan. 15 lukt ook wel toch?)
Hiermee ben ik lichter dan ik in 13 jaar geweest ben!!
HAPPY
(ps ik heb mijn streefgewicht van 92 naar 88 gedaan. 'nog maar 10 kilo' had ik te gaan. 15 lukt ook wel toch?)
dinsdag 28 mei 2013
Controle bij internist
Vanmorgen eerst thuis op de weegschaal. oef gelukkig, die 1,2 die er aan was gekomen is er weer af plus 2 ons. Dus de teller staat op 1,4 kg afgelopen week wat het totaal op 38,2 kg brengt. Hierna op controle geweest bij de internist.
Ik zag de chirurg lopen die mij geopereerd had maar helaas geen mogelijkheid even een woord met hem te wisselen. Ik zat er voor de internist en dr de Brauw riep net iemand binnen voor een intake. Wel jammer, had hem graag persoonlijk bedankt.
Deze internist had ik nooit eerder gezien. Aardige man. 'Eens even kijken...' zei hij met een oog op het computerscherm '... bij aanvang was je 142 kg. Nou, dat ben je nu zeker niet meer! Hoeveel weeg je nu?' 103,8 rondde ik even af naar 104 kg. 'Zó dat is bijna 40 kg! Dat is geweldig he? Hoe voel je je?' En babbelden we wat. Hadden het onder andere over sporten en ik vertelde van mijn knie. Ja, hardlopen is belastend voor je knieën, fitness is goed dat je dat doet, liefst beetje uitbreiden naar meerdere keren per week. Nee, beetje fietsen en wandelen is leuk maar niet echt een krachtinspanning. Zweten moet je, dan ben je goed bezig voor je spieren. Grinnik, ik werd helemaal blij en optimistisch van deze olijke man. Verder nog een praatje pot over de prachtige omgeving waar ik woon, over de verwachtingen ten aanzien van mijn gewicht en daar stond ik alweer buiten met een nieuwe afspraak voor over een half jaar met hem:)
Hierna nog even bloedprikken bij het lab en daarover heb ik over 2 weken een telefonisch gesprek met deze man. Hopen dat de bloeduitslagen goed zijn. Aan de vrolijkheid van de internist zal het in elk geval niet liggen!
Ik zag de chirurg lopen die mij geopereerd had maar helaas geen mogelijkheid even een woord met hem te wisselen. Ik zat er voor de internist en dr de Brauw riep net iemand binnen voor een intake. Wel jammer, had hem graag persoonlijk bedankt.
Deze internist had ik nooit eerder gezien. Aardige man. 'Eens even kijken...' zei hij met een oog op het computerscherm '... bij aanvang was je 142 kg. Nou, dat ben je nu zeker niet meer! Hoeveel weeg je nu?' 103,8 rondde ik even af naar 104 kg. 'Zó dat is bijna 40 kg! Dat is geweldig he? Hoe voel je je?' En babbelden we wat. Hadden het onder andere over sporten en ik vertelde van mijn knie. Ja, hardlopen is belastend voor je knieën, fitness is goed dat je dat doet, liefst beetje uitbreiden naar meerdere keren per week. Nee, beetje fietsen en wandelen is leuk maar niet echt een krachtinspanning. Zweten moet je, dan ben je goed bezig voor je spieren. Grinnik, ik werd helemaal blij en optimistisch van deze olijke man. Verder nog een praatje pot over de prachtige omgeving waar ik woon, over de verwachtingen ten aanzien van mijn gewicht en daar stond ik alweer buiten met een nieuwe afspraak voor over een half jaar met hem:)
Hierna nog even bloedprikken bij het lab en daarover heb ik over 2 weken een telefonisch gesprek met deze man. Hopen dat de bloeduitslagen goed zijn. Aan de vrolijkheid van de internist zal het in elk geval niet liggen!
maandag 27 mei 2013
Balen
Morgen alweer een weegdag maar vandaag nog even de update van vorige week. en die was niet zo best! 1,2 kilo erbij :(
Balen.
Hoe ik het precies voor elkaar gekregen heb weet ik niet.
Misschien speelde mee dat het met de man waarop ik verliefd werd, toch niet zo bleek te werken als gehoopt. Dat is dus gestopt. En ja daar ben ik best verdrietig over geweest.
Ben ik toch meer gaan eten naar aanleiding daarvan?
Of was het omdat ik een week te laat ongesteld werd (heeft de breuk daarmee ook van doen?) en als ik ongesteld moet worden krijg ik onwijze zin in chocolade en ja dat heeft dus langer geduurd als anders. Maar was het zóveel meer?
Of was de breuk gewoon dat ik het 'me erg aantrok' en ging het letterlijk aan mijn lijf vastzitten?
Of zal het zijn dat ik rond die 103 begin te komen en al in geen 13 jaar onder dat gewicht ben geweest. En heeft mijn lichaam er gewoon vreselijke moeite mee om daar onder te komen?
Want afgelopen week lette ik onwijs op en ik zag vanmorgen dat ik die 1,2 kilo nog steeds niet helemaal kwijt ben.
Ik weet het niet.
Feit is dat het er aan kwam.
O ja en dat ik morgen naar mijn controle in het ziekenhuis mag. Dat is ook een feit :)
Ik ben vooral benieuwd of mijn bloeduitslagen goed zijn wat betreft mijn opname vitamines, maar die moet ik morgen pas prikken dus dat duurt dan nog even voordat ik dat hoor.
Hoe dan ook: morgen wegen.
Zowel thuis (weegdag) als in het ziekenhuis.
Ik ben benieuwd :)
Balen.
Hoe ik het precies voor elkaar gekregen heb weet ik niet.
Misschien speelde mee dat het met de man waarop ik verliefd werd, toch niet zo bleek te werken als gehoopt. Dat is dus gestopt. En ja daar ben ik best verdrietig over geweest.
Ben ik toch meer gaan eten naar aanleiding daarvan?
Of was het omdat ik een week te laat ongesteld werd (heeft de breuk daarmee ook van doen?) en als ik ongesteld moet worden krijg ik onwijze zin in chocolade en ja dat heeft dus langer geduurd als anders. Maar was het zóveel meer?
Of was de breuk gewoon dat ik het 'me erg aantrok' en ging het letterlijk aan mijn lijf vastzitten?
Of zal het zijn dat ik rond die 103 begin te komen en al in geen 13 jaar onder dat gewicht ben geweest. En heeft mijn lichaam er gewoon vreselijke moeite mee om daar onder te komen?
Want afgelopen week lette ik onwijs op en ik zag vanmorgen dat ik die 1,2 kilo nog steeds niet helemaal kwijt ben.
Ik weet het niet.
Feit is dat het er aan kwam.
O ja en dat ik morgen naar mijn controle in het ziekenhuis mag. Dat is ook een feit :)
Ik ben vooral benieuwd of mijn bloeduitslagen goed zijn wat betreft mijn opname vitamines, maar die moet ik morgen pas prikken dus dat duurt dan nog even voordat ik dat hoor.
Hoe dan ook: morgen wegen.
Zowel thuis (weegdag) als in het ziekenhuis.
Ik ben benieuwd :)
maandag 13 mei 2013
Na een half jaar
Vandaag is het precies een half jaar geleden dat ik geopereerd werd.
Wat is het alweer lang geleden, en wat lijkt het tegelijkertijd kort.
Inmiddels telt de weegschaal 37,8 kilo minder. Ik ben van kledingmaat 58-60 naar maat 50 gegaan.
Ik beweeg weer graag en veel. Eet alles waar ik zin in heb (lijnen kan altijd nog mocht de weegschaal stagneren) en ik merk dat mijn smaak echt veranderd is.
Hield ik vroeger best van een frietje? Daar doe je me nu echt geen plezier meer mee. Van veel suiker word ik moe, van vet of stug vlees ga ik overgeven, ook van chips word ik misselijk en wijn tikt sneller aan dan dat ik gewend was. Ik was altijd al een goede fruit en groenten eter en dat is alleen maar meer geworden. Wat echt verschilt is dat ik veel meer vlees eet dan dat ik gewend was. Ooit leerde ik bij weight wachters dat 90 gram vlees voor een vrouw genoeg is. Na een GBP is dat het zeker niet, dus eet ik net zo veel vlees als dat ik op kan. Kip en vis hadden altijd al mijn voorkeur en dat kan ik beiden nog steeds goed verdragen dus helemaal goed.
Oke, wat wel minder is, is dat ik geen brood en rijst meer kan verdragen. Afwachten of dat nog terug komt. Maar als dat niet zo is, dan zij het zo. (Zeg ik, één van de grootste rijstliefhebbers van het land)
Nadat ik in januari fitness oppakte ben ik ook gaan hardlopen maar helaas, helaas heb ik sinds vorige week last van mijn linkerknie. Even iets rustiger doen dus, dat neemt niet weg dat ik nog steeds kan wandelen, fietsen, en tuinieren dus dat doe ik dan ook graag. Ik moet echt voldoende bewegen omdat ik anders zo gaar als een klontje boter word. Dat vinden mijn honden niet zo erg geloof ik :)
Waar ik wel echt moeite mee heb gehad is met water drinken. Het is een veel gehoorde klacht na een gbp maar gelukkig kan ik inmiddels weer rustig 1,5 a 2 liter per dag wegdrinken zoals ik gewend was. En liters thee natuurlijk want daar heb ik nooit last van gehad. Voor mijn gbp klokte ik vaak tussendoor een glas weg. Na het tandenpoetsen, voordat ik de deur uitging, na het opstaan. Dat kan nu echt niet meer. Als ik 2 of 3 slokjes achter elkaar drink dan voel ik de boel in opstand komen. Rustig drinken is en blijft dus noodzakelijk. Maar een kniesoor die daar op let.
Kortom het gaat echt heel goed met mij. Had ik dit maar veel en veel eerder gedaan!
Wat is het alweer lang geleden, en wat lijkt het tegelijkertijd kort.
Inmiddels telt de weegschaal 37,8 kilo minder. Ik ben van kledingmaat 58-60 naar maat 50 gegaan.
Ik beweeg weer graag en veel. Eet alles waar ik zin in heb (lijnen kan altijd nog mocht de weegschaal stagneren) en ik merk dat mijn smaak echt veranderd is.
Hield ik vroeger best van een frietje? Daar doe je me nu echt geen plezier meer mee. Van veel suiker word ik moe, van vet of stug vlees ga ik overgeven, ook van chips word ik misselijk en wijn tikt sneller aan dan dat ik gewend was. Ik was altijd al een goede fruit en groenten eter en dat is alleen maar meer geworden. Wat echt verschilt is dat ik veel meer vlees eet dan dat ik gewend was. Ooit leerde ik bij weight wachters dat 90 gram vlees voor een vrouw genoeg is. Na een GBP is dat het zeker niet, dus eet ik net zo veel vlees als dat ik op kan. Kip en vis hadden altijd al mijn voorkeur en dat kan ik beiden nog steeds goed verdragen dus helemaal goed.
Oke, wat wel minder is, is dat ik geen brood en rijst meer kan verdragen. Afwachten of dat nog terug komt. Maar als dat niet zo is, dan zij het zo. (Zeg ik, één van de grootste rijstliefhebbers van het land)
Nadat ik in januari fitness oppakte ben ik ook gaan hardlopen maar helaas, helaas heb ik sinds vorige week last van mijn linkerknie. Even iets rustiger doen dus, dat neemt niet weg dat ik nog steeds kan wandelen, fietsen, en tuinieren dus dat doe ik dan ook graag. Ik moet echt voldoende bewegen omdat ik anders zo gaar als een klontje boter word. Dat vinden mijn honden niet zo erg geloof ik :)
Waar ik wel echt moeite mee heb gehad is met water drinken. Het is een veel gehoorde klacht na een gbp maar gelukkig kan ik inmiddels weer rustig 1,5 a 2 liter per dag wegdrinken zoals ik gewend was. En liters thee natuurlijk want daar heb ik nooit last van gehad. Voor mijn gbp klokte ik vaak tussendoor een glas weg. Na het tandenpoetsen, voordat ik de deur uitging, na het opstaan. Dat kan nu echt niet meer. Als ik 2 of 3 slokjes achter elkaar drink dan voel ik de boel in opstand komen. Rustig drinken is en blijft dus noodzakelijk. Maar een kniesoor die daar op let.
Kortom het gaat echt heel goed met mij. Had ik dit maar veel en veel eerder gedaan!
dinsdag 7 mei 2013
Compliment
Afgelopen week werd ik aangesproken door een man. Ik was aan het rennen toen er een man op een fiets mij voorbij reed en naar me begon te gebaren. Ik kon hem niet verstaan omdat ik mijn oortjes in had, want op mijn mobiele telefoon staan de mp3 's van Evy, die mij door mijn trainingen heen praat en waarbij ik op de maat van de bijbehorende muziek mijn ritme ren.
Vandaar dat ik 1 van de oortjes uit mijn oor haalde en hem vragend aankeek.
'Respect, ik heb zoveel respect voor jou. Ik zie je vaker rennen. Echt respect, ik vind het zo knap!' riep hij naar me met zijn duim omhoog.
'Dank je wel' riep ik vrolijk terug en vervolgde mijn weg terwijl ook hij verder fietste.
Zomaar een compliment van een wildvreemde man. Iemand die de moeite neemt gewoon even iets aardigs te zeggen. Wat een heerlijk gevoel!
Ik kan me voorstellen dat ik voor hem een klein dikkertje ben die daar over straat heenrent, terwijl ik me verderlicht voel met al die verloren kilo's.
Ik werd in elk geval helemaal warm van zijn compliment. Heerlijk!
Vandaar dat ik 1 van de oortjes uit mijn oor haalde en hem vragend aankeek.
'Respect, ik heb zoveel respect voor jou. Ik zie je vaker rennen. Echt respect, ik vind het zo knap!' riep hij naar me met zijn duim omhoog.
'Dank je wel' riep ik vrolijk terug en vervolgde mijn weg terwijl ook hij verder fietste.
Zomaar een compliment van een wildvreemde man. Iemand die de moeite neemt gewoon even iets aardigs te zeggen. Wat een heerlijk gevoel!
Ik kan me voorstellen dat ik voor hem een klein dikkertje ben die daar over straat heenrent, terwijl ik me verderlicht voel met al die verloren kilo's.
Ik werd in elk geval helemaal warm van zijn compliment. Heerlijk!
dinsdag 30 april 2013
Bye Morbide!!
Wauw, wauw, wauw! Ik verwachtte wel dat er deze week minimaal 3 ons af zou gaan dus verwachtte ook wel dat ik naar 35 kilo eraf zou gaan. Maar jemig.. ik verwachtte geen 1,3 kilo en zo is er niet alleen plots 36 kilo af, in plaats van 35, maar is ook mijn BMI onder de 40 gekomen!!! 39,9 om precies te zijn.
Hiermee ben ik van mijn morbide obesitas af en heb ik officieel ernstige obesitas :))
Ja, dat is wel een feestje waard!
Ik ga gelijk vlaggen en live muziek regelen bij ons in het dorp! Misschien een kleedjesmarkt erbij? Wordt helemaal leuk.
**Happy**
Hiermee ben ik van mijn morbide obesitas af en heb ik officieel ernstige obesitas :))
| BMI < 17.5 | Anorexie |
| BMI tussen 20-25 | Ideaal gewicht |
| BMI tussen 26 en 30 | Overgewicht |
| BMI tussen 31 en 35 | Obesitas |
| BMI tussen 36 en 40 Hier ben ik nu met 39,9 (106 kilo) | Ernstige obesitas |
| BMI tussen 41 en 50 | Morbide obesitas |
| BMI tussen 51 en 60 Hier startte ik met 53.4 (142 kilo) | Super morbide obesitas |
| BMI hoger dan 60 | Super super morbide obesitas |
Ja, dat is wel een feestje waard!
Ik ga gelijk vlaggen en live muziek regelen bij ons in het dorp! Misschien een kleedjesmarkt erbij? Wordt helemaal leuk.
**Happy**
dinsdag 23 april 2013
Verliefd
Ik ben verliefd.
Dus onzeker, dus zeker, dus voel ik me mooi, dus voel ik me helemaal niet mooi, dus voel ik me stralend, dus voel ik me...
Pfff wat een gedoe verliefd zijn. En ik hoef me helemaal niet onzeker te voelen, want daar geeft hij geen enkele aanleiding voor. het spat van hem af dat hij mij even leuk vind als ik hem. En toch voel ik die stomme onzekerheid over wederzijds. Slaat nergens op.
Ik heb hem foto's laten zien van toen ik zwaarder was, verteld over mijn operatie. Hij gaf niet echt een reactie. Hij leek er niet echt mening over te hebben. Hij is zelf ook behoorlijk fors. Ik vind hem leuk om wie hij is, lief, toegewijd, ik kan met hem praten, lachen. Ik neem aan dat dit andersom ook zo is, dus ook daarin hoef ik niet onzeker te zijn. En toch ben ik dat. Dan vraag ik me af of hij mijn borsten wel leuk genoeg vind die inmiddels geslonken zijn van maat 'mijn grote trots' naar maatje 'tja wat zullen we er eens van vinden' Beetje slappe bende geworden. Terwijl de rest van mijn lijf met sporten wel te manipuleren valt lijken die borsten van mij een eigen leven te leiden :(
Zoals gezegd geeft hij mij geen enkele aanleiding om me onzeker te moeten voelen.
Het zal allemaal wel bij verliefd zijn horen..
Dus onzeker, dus zeker, dus voel ik me mooi, dus voel ik me helemaal niet mooi, dus voel ik me stralend, dus voel ik me...
Pfff wat een gedoe verliefd zijn. En ik hoef me helemaal niet onzeker te voelen, want daar geeft hij geen enkele aanleiding voor. het spat van hem af dat hij mij even leuk vind als ik hem. En toch voel ik die stomme onzekerheid over wederzijds. Slaat nergens op.
Ik heb hem foto's laten zien van toen ik zwaarder was, verteld over mijn operatie. Hij gaf niet echt een reactie. Hij leek er niet echt mening over te hebben. Hij is zelf ook behoorlijk fors. Ik vind hem leuk om wie hij is, lief, toegewijd, ik kan met hem praten, lachen. Ik neem aan dat dit andersom ook zo is, dus ook daarin hoef ik niet onzeker te zijn. En toch ben ik dat. Dan vraag ik me af of hij mijn borsten wel leuk genoeg vind die inmiddels geslonken zijn van maat 'mijn grote trots' naar maatje 'tja wat zullen we er eens van vinden' Beetje slappe bende geworden. Terwijl de rest van mijn lijf met sporten wel te manipuleren valt lijken die borsten van mij een eigen leven te leiden :(
Zoals gezegd geeft hij mij geen enkele aanleiding om me onzeker te moeten voelen.
Het zal allemaal wel bij verliefd zijn horen..
dinsdag 16 april 2013
In de tuin
Wat een heerlijk weer is het inmiddels geworden, zalig!
Een vriendin belde om te vragen of ik zin had om met onze honden een stuk te wandelen. En zo liepen we een dik uur in een stevig tempo terwijl onze honden speelden en renden.
Er was een dag, en dat is nog maar 5 maanden geleden, dat ik dat uur stevig doorlopen niet kon volhouden, dat ik nonstop hijgde en vervolgens dagenlang spierpijn had. Nee, dan het verschil met nu. Toen ze me thuis weer afzette besloot ik me eens aan de tuin te wagen. Een paar jaar geleden heb ik ook eens een poging gedaan en met veel puffen en steunen heb ik toen wel wat kunnen doen maar echt zoden aan de dijk zetten deed het niet. Vandaar dat de afgelopen jaren er een buurman tegen een kleine vergoeding de tuin kwam doen want het was voor mij onbegonnen werk. Het huishouden was al zwaar genoeg.
Nu kwam ik dus thuis en in plaats van hijgend neer te ploffen, besloot ik even een beetje in de tuin te rommelen. Maar eerst wilde ik even dweilen binnen. Dus hond in bench en ik dweilen om vervolgens de tuin onder handen te nemen. 2 uurtjes later was mijn tuin spik en span! Ik was er zelf compleet door overdonderd, zo snel en makkelijk als dat ging. En dat was dus nadat ik al een uur op de hei gelopen had en het huis gedweild had!
En spierpijn? Hahaha nee joh. Had ik destijds vreselijk pijn in mijn rug en onwaarschijnlijke spierpijn over mijn hele lijf na die ene poging in de tuin, ditmaal geen centje pijn. Helemaal nergens. Alleen de volgende dag iets in mijn bovenbenen achterin, van het vooroverbuigen denk ik, maar dat merkte ik eerlijk gezegd nauwelijks, het was meer dat ik me bewust afvroeg of ik nou echt nergens iets voelde.
Er zijn mensen die zich met mijn bmi (40,7 momenteel) megadik voelen. Ik voel me superslank en het sporten werpt echt zijn vruchten af in zowel conditie als in spierontwikkeling.
Net nog weer even hardgelopen.
Deze week is mijn schema: 4 minuten hardlopen / 3 minuten wandelen / 5 minuten hardlopen / 3 minuten wandelen / 5 minuten hardlopen / 3 minuten wandelen / 4 minuten hardlopen / 3 minuten wandelen. (totaal 18 minuten hardlopen en 12 minuten wandelen)
Grinnik, wie had dat ook gedacht 5 maanden geleden! :)
Een vriendin belde om te vragen of ik zin had om met onze honden een stuk te wandelen. En zo liepen we een dik uur in een stevig tempo terwijl onze honden speelden en renden.
Er was een dag, en dat is nog maar 5 maanden geleden, dat ik dat uur stevig doorlopen niet kon volhouden, dat ik nonstop hijgde en vervolgens dagenlang spierpijn had. Nee, dan het verschil met nu. Toen ze me thuis weer afzette besloot ik me eens aan de tuin te wagen. Een paar jaar geleden heb ik ook eens een poging gedaan en met veel puffen en steunen heb ik toen wel wat kunnen doen maar echt zoden aan de dijk zetten deed het niet. Vandaar dat de afgelopen jaren er een buurman tegen een kleine vergoeding de tuin kwam doen want het was voor mij onbegonnen werk. Het huishouden was al zwaar genoeg.
Nu kwam ik dus thuis en in plaats van hijgend neer te ploffen, besloot ik even een beetje in de tuin te rommelen. Maar eerst wilde ik even dweilen binnen. Dus hond in bench en ik dweilen om vervolgens de tuin onder handen te nemen. 2 uurtjes later was mijn tuin spik en span! Ik was er zelf compleet door overdonderd, zo snel en makkelijk als dat ging. En dat was dus nadat ik al een uur op de hei gelopen had en het huis gedweild had!
En spierpijn? Hahaha nee joh. Had ik destijds vreselijk pijn in mijn rug en onwaarschijnlijke spierpijn over mijn hele lijf na die ene poging in de tuin, ditmaal geen centje pijn. Helemaal nergens. Alleen de volgende dag iets in mijn bovenbenen achterin, van het vooroverbuigen denk ik, maar dat merkte ik eerlijk gezegd nauwelijks, het was meer dat ik me bewust afvroeg of ik nou echt nergens iets voelde.
Er zijn mensen die zich met mijn bmi (40,7 momenteel) megadik voelen. Ik voel me superslank en het sporten werpt echt zijn vruchten af in zowel conditie als in spierontwikkeling.
Net nog weer even hardgelopen.
Deze week is mijn schema: 4 minuten hardlopen / 3 minuten wandelen / 5 minuten hardlopen / 3 minuten wandelen / 5 minuten hardlopen / 3 minuten wandelen / 4 minuten hardlopen / 3 minuten wandelen. (totaal 18 minuten hardlopen en 12 minuten wandelen)
Grinnik, wie had dat ook gedacht 5 maanden geleden! :)
zaterdag 13 april 2013
Na 5 maanden
5 maanden na mijn operatie ziet mijn leven er toch echt heel anders uit.
geopereerden kunnen bijvoorbeeld dumpings krijgen.
Waar iemand op dumpt en hoe dat voelt verschilt nogal. Wat de ene een dumping noemt dat benoemt de ander als zeker géén dumping. Hoe het ook zij, hoe iets heet vind ik even niet zo belangrijk. De vraag is: heb ik ergens last van bij het eten?Ja, dat heb ik!
Teveel vet: kotsmisselijk
Te groot stuk vlees, rijst, te snel eten: slijmvorming en overgeven
Te veel suiker: moe en slaperig
En serieus: daar ben ik me toch blij mee!
Wat ik wel mis is veel water drinken. Voor mijn operatie kon ik glazen vol water weg tanken op een dag. Nu moet ik dat slokje voor slokje voorzichtig drinken. Al gaat het water drinken steeds beter. op goede dagen kan ik 2 slokken achter elkaar drinken. En ik kan een halve liter in zo'n 30 tot 45 minuten op. Frisdrank drink ik helemaal niet meer. De bubbels doen echt ontzettend pijn in mijn maag. Ook koud drinken is een crime. Dronk ik voor mijn operatie bij voorkeur water, tegenwoordig tank ik liters thee weg want warme thee giet het makkelijkste naar binnen.(misschien omdat ik daar op een natuurlijke manier kleinere slokjes van neem?)
Volgende maand ook op controle in het ziekenhuis, ik neem aan dat zij daar ook heel tevreden zijn. Ook moet ik dan bloedprikken en dan gaat men nakijken hoe het met mijn vitamine gesteld is. Krijg ik genoeg binnen? De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik wel eens een multivitamine en maagbeschermer vergeet te slikken terwijl beiden elke dag moeten.
Ik ren, ik fitness, ik kan de autogordel weer dichtkrijgen. Dat ik dat uberhaubt kon was al een mijlpaal maar nu kan ik dat ook terwijl ik mijn (veel te grote) dikke winterjas aan heb.
Ik kwam gisteren tot de ontdekking dat ik precies 2 hesjes heb die mij goed zitten en de rest is allemaal veel te groot. Kleren kopen moet toch echt gaan gebeuren. Ik zag al dat mijn zomerjas zoveel te groot is dat de binnenvoering onder de jas uithangt.
Ach er zijn ergere dingen, nietwaar? ;)
geopereerden kunnen bijvoorbeeld dumpings krijgen.
Waar iemand op dumpt en hoe dat voelt verschilt nogal. Wat de ene een dumping noemt dat benoemt de ander als zeker géén dumping. Hoe het ook zij, hoe iets heet vind ik even niet zo belangrijk. De vraag is: heb ik ergens last van bij het eten?Ja, dat heb ik!
Teveel vet: kotsmisselijk
Te groot stuk vlees, rijst, te snel eten: slijmvorming en overgeven
Te veel suiker: moe en slaperig
En serieus: daar ben ik me toch blij mee!
Wat ik wel mis is veel water drinken. Voor mijn operatie kon ik glazen vol water weg tanken op een dag. Nu moet ik dat slokje voor slokje voorzichtig drinken. Al gaat het water drinken steeds beter. op goede dagen kan ik 2 slokken achter elkaar drinken. En ik kan een halve liter in zo'n 30 tot 45 minuten op. Frisdrank drink ik helemaal niet meer. De bubbels doen echt ontzettend pijn in mijn maag. Ook koud drinken is een crime. Dronk ik voor mijn operatie bij voorkeur water, tegenwoordig tank ik liters thee weg want warme thee giet het makkelijkste naar binnen.(misschien omdat ik daar op een natuurlijke manier kleinere slokjes van neem?)
Volgende maand ook op controle in het ziekenhuis, ik neem aan dat zij daar ook heel tevreden zijn. Ook moet ik dan bloedprikken en dan gaat men nakijken hoe het met mijn vitamine gesteld is. Krijg ik genoeg binnen? De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik wel eens een multivitamine en maagbeschermer vergeet te slikken terwijl beiden elke dag moeten.
Ik ren, ik fitness, ik kan de autogordel weer dichtkrijgen. Dat ik dat uberhaubt kon was al een mijlpaal maar nu kan ik dat ook terwijl ik mijn (veel te grote) dikke winterjas aan heb.
Ik kwam gisteren tot de ontdekking dat ik precies 2 hesjes heb die mij goed zitten en de rest is allemaal veel te groot. Kleren kopen moet toch echt gaan gebeuren. Ik zag al dat mijn zomerjas zoveel te groot is dat de binnenvoering onder de jas uithangt.
Ach er zijn ergere dingen, nietwaar? ;)
dinsdag 9 april 2013
Dansen
2,1 kilo er af deze week! Jemig, das veel!
Dat brengt de totaalstand op 33,4 kilo minder. En dat vanaf november. De dertiende heb ik weer een tussentijdse weging omdat ik dan precies 5 maanden na de operatie ben.
Ik heb net mijn eerste training van rennen met Evy voor deze week er weer opzitten. Echt, ik geniet zo waanzinnig van dat hardlopen.
Deze week loop ik 3 trainingen het volgende schema:
3 minuten hardlopen / 2 minuten wandelen / 4 minuten hardlopen / 3 minuten wandelen / 4 minuten hardlopen / 3 minuten wandelen / 3 minuten hardlopen / 2 minuten wandelen / 3 minuten hardlopen / 2 minuten wandelen.
4 weken geleden liep ik met moeite 2 minuten hard. Nu is twee minuten hardlopen een fluitje van een cent, 4 weken geleden he? Zó gaaf!
Zaterdag had ik een feest waarbij ik de hele avond bijna nonstop op de dansvloer heb gestaan. Ik kreeg allemaal complimenten van bekenden dat ik er zo goed uit zag en dat ik zo straalde. Ik straalde vast omdat ik zo genoot van ze langdurig kunnen dansen. Ik vind dansen namelijk heel leuk maar mijn lichaam en slechte conditie maakten dat ik na 2 nummers echt weer richting mijn stoel moest. Ik zag het ook gebeuren bij iemand die nog iets dikker is dan ik was. Na 1 nummer moest ze verplicht afhaken vanwege haar slechte conditie. Ik weet hoe dat voelt. Hoe je lijf op dat moment frustreert omdat het je dwingt minder beweging te nemen dan je zou willen. En dat terwijl je de beweging juist zo hard nodig hebt!
Ik ben weer helemaal terug in het sporten. Ik geniet weer van lichaamsbeweging. Mijn lichaam doet nog steeds niet helemaal wat ik zou willen maar damn wat ben ik op de goede weg!
Dat brengt de totaalstand op 33,4 kilo minder. En dat vanaf november. De dertiende heb ik weer een tussentijdse weging omdat ik dan precies 5 maanden na de operatie ben.
Ik heb net mijn eerste training van rennen met Evy voor deze week er weer opzitten. Echt, ik geniet zo waanzinnig van dat hardlopen.
Deze week loop ik 3 trainingen het volgende schema:
3 minuten hardlopen / 2 minuten wandelen / 4 minuten hardlopen / 3 minuten wandelen / 4 minuten hardlopen / 3 minuten wandelen / 3 minuten hardlopen / 2 minuten wandelen / 3 minuten hardlopen / 2 minuten wandelen.
4 weken geleden liep ik met moeite 2 minuten hard. Nu is twee minuten hardlopen een fluitje van een cent, 4 weken geleden he? Zó gaaf!
Zaterdag had ik een feest waarbij ik de hele avond bijna nonstop op de dansvloer heb gestaan. Ik kreeg allemaal complimenten van bekenden dat ik er zo goed uit zag en dat ik zo straalde. Ik straalde vast omdat ik zo genoot van ze langdurig kunnen dansen. Ik vind dansen namelijk heel leuk maar mijn lichaam en slechte conditie maakten dat ik na 2 nummers echt weer richting mijn stoel moest. Ik zag het ook gebeuren bij iemand die nog iets dikker is dan ik was. Na 1 nummer moest ze verplicht afhaken vanwege haar slechte conditie. Ik weet hoe dat voelt. Hoe je lijf op dat moment frustreert omdat het je dwingt minder beweging te nemen dan je zou willen. En dat terwijl je de beweging juist zo hard nodig hebt!
Ik ben weer helemaal terug in het sporten. Ik geniet weer van lichaamsbeweging. Mijn lichaam doet nog steeds niet helemaal wat ik zou willen maar damn wat ben ik op de goede weg!
woensdag 3 april 2013
Rennen met Evy
Ik heb een nieuwe hobby: rennen met Evy.
Nouja, nieuw.. vroeger toen ik slank was, was ik heel sportief. Ik kwam minimaal 1 keer week in de sportschool, vaker twee keer per week en daarnaast rende ik 2 tot 3 keer per week hard.
Hardlopen was destijds een grote hobby van mij en ik had me er al min of meer bij neergelegd dat hardlopen voorgoed tot het verleden zou behoren.
In januari ben ik weer begonnen met sporten in de sportschool en inmiddels al heel wat conditie en spieren erbij probeerde ik een minuutje hard te lopen op de loopband. Auw auw auw mijn vet schudde heen en weer, dat deed ronduit zeer!
Voor mijn min 30 kilo besloot ik mezelf een cadeau te geven. Het werden hardloopschoenen. Ik zocht goede sportschoenen en de schoenen die mij als gegoten zaten waren hardloopschoenen. Te koop met 50% korting. Daar ging mijn hard wel sneller van slaan zeg maar :)
Maarja, dan moet ik nog met mijn BMI van 42,5 (op dat moment) kúnnen hardlopen met dat vat aan mijn lijf. En toen bleek het straktrekkend ondergoed van de HEMA ook nog in de aanbieding. Dus hoppa, ik gekocht. Nou, dat was even wurmen maar uiteindelijk kreeg ik mezelf er in en zat mijn vet dus compact vast tegen mijn lijf. Ha!
Van internet downloade ik rennen met Evy. Evy is een belgische mevrouw die een heel traingsprogramma heeft waarin je in 10 weken van 0 km tot zo'n 5 km kunt hardlopen. Met 3 hardlooptrainingen per week. Oortjes in telefoon en hup Evy praat je de hele training door. 'Nu wandelen, nu rennen, recht voor uit blijven kijken, jij kunt dit, je doet het hartstikke goed en haar prettige stemgeluid met motiverende teksten worden ondersteund door prettige muziek. Gewoon lopen in de maat en hardlopen en wandelen wanneer zij het aangeeft en een kind kan de was doen.
'De eerste training is het zwaarst van allemaal en die heb je nu dus al gehad' sprak zij bemoedigend na mijn eerste training waarbij is steeds 1 minuut en 2 minuten hardliep afgewisseld met wandelen.
En ze had gelijk!
Maar wauw die eerste keer dat ik twee minuten hardliep. De tranen liepen over mijn wangen van puur geluk! Ik liep hard! IK die 4 maanden daarvoor nog een BMI van 53,4 had! Ik die al moe werd van een trap oplopen, het huishouden met moeite deed en al hijgde als ik 10 meter liep. Ik liep hard!
Inmiddels zit ik al in mijn 3e week en heb training nummer 8 er al opzitten. 4 minuten hardlopen doe ik nu zonder al te veel moeite achter elkaar. Nee, dat is geen wereldprestatie maar voor iemand die lichamelijk zo beperkt was als ik was dat een complete onvoorstelbare droom.
Hieronder het schema hardlopen/ wandelen wat ik volg met de totale trainingsduur en het totaal aantal minuten dat er totaal wordt gewandeld en hardgelopen per training.
Training 8 is les 2 week 3:
2 minuten hardlopen/ 2 minuten wandelen/ 2 minuten hardlopen/ 2 minuten wandelen/ 4 minuten hardlopen/ 3 minuten wandelen/ 3 minuten hardlopen/ 3 minuten wandelen/ 3 minuten hardlopen/ 3 minuten wandelen
Totale trainingsduur: 27 minuten waarvan 14 minuten hardlopen en 13 minuten wandelen.
Nouja, nieuw.. vroeger toen ik slank was, was ik heel sportief. Ik kwam minimaal 1 keer week in de sportschool, vaker twee keer per week en daarnaast rende ik 2 tot 3 keer per week hard.
Hardlopen was destijds een grote hobby van mij en ik had me er al min of meer bij neergelegd dat hardlopen voorgoed tot het verleden zou behoren.
In januari ben ik weer begonnen met sporten in de sportschool en inmiddels al heel wat conditie en spieren erbij probeerde ik een minuutje hard te lopen op de loopband. Auw auw auw mijn vet schudde heen en weer, dat deed ronduit zeer!
Voor mijn min 30 kilo besloot ik mezelf een cadeau te geven. Het werden hardloopschoenen. Ik zocht goede sportschoenen en de schoenen die mij als gegoten zaten waren hardloopschoenen. Te koop met 50% korting. Daar ging mijn hard wel sneller van slaan zeg maar :)
Maarja, dan moet ik nog met mijn BMI van 42,5 (op dat moment) kúnnen hardlopen met dat vat aan mijn lijf. En toen bleek het straktrekkend ondergoed van de HEMA ook nog in de aanbieding. Dus hoppa, ik gekocht. Nou, dat was even wurmen maar uiteindelijk kreeg ik mezelf er in en zat mijn vet dus compact vast tegen mijn lijf. Ha!
Van internet downloade ik rennen met Evy. Evy is een belgische mevrouw die een heel traingsprogramma heeft waarin je in 10 weken van 0 km tot zo'n 5 km kunt hardlopen. Met 3 hardlooptrainingen per week. Oortjes in telefoon en hup Evy praat je de hele training door. 'Nu wandelen, nu rennen, recht voor uit blijven kijken, jij kunt dit, je doet het hartstikke goed en haar prettige stemgeluid met motiverende teksten worden ondersteund door prettige muziek. Gewoon lopen in de maat en hardlopen en wandelen wanneer zij het aangeeft en een kind kan de was doen.
'De eerste training is het zwaarst van allemaal en die heb je nu dus al gehad' sprak zij bemoedigend na mijn eerste training waarbij is steeds 1 minuut en 2 minuten hardliep afgewisseld met wandelen.
En ze had gelijk!
Maar wauw die eerste keer dat ik twee minuten hardliep. De tranen liepen over mijn wangen van puur geluk! Ik liep hard! IK die 4 maanden daarvoor nog een BMI van 53,4 had! Ik die al moe werd van een trap oplopen, het huishouden met moeite deed en al hijgde als ik 10 meter liep. Ik liep hard!
Inmiddels zit ik al in mijn 3e week en heb training nummer 8 er al opzitten. 4 minuten hardlopen doe ik nu zonder al te veel moeite achter elkaar. Nee, dat is geen wereldprestatie maar voor iemand die lichamelijk zo beperkt was als ik was dat een complete onvoorstelbare droom.
Hieronder het schema hardlopen/ wandelen wat ik volg met de totale trainingsduur en het totaal aantal minuten dat er totaal wordt gewandeld en hardgelopen per training.
Training 8 is les 2 week 3:
2 minuten hardlopen/ 2 minuten wandelen/ 2 minuten hardlopen/ 2 minuten wandelen/ 4 minuten hardlopen/ 3 minuten wandelen/ 3 minuten hardlopen/ 3 minuten wandelen/ 3 minuten hardlopen/ 3 minuten wandelen
Totale trainingsduur: 27 minuten waarvan 14 minuten hardlopen en 13 minuten wandelen.
dinsdag 26 maart 2013
30 kilo lichter!
Natuurlijk ben ik blij dat ik 30 kilo ben afgevallen, en toch voel ik ook een lichte terleurstelling.
Hoe dat kan? Ik weeg nu 111,7 in plaats van de 142 kilo waar ik mee begon. Tja, ik heb de eerste dagen van mijn weegweek ontzettende buikloop gehad. En dus zag ik de weegschaal naar de 110,5 zakken. Even dacht ik dat ik deze week misschien zelfs wel 30 kilo zou kunnen zijn afgevallen én ook nog eens onder de 110 zou kunnen komen.
Ja, natuurlijk besefte ik dat buikloop het risico met zich meebrengt dat ik meteen weer zou aankomen als de buikloop zou stoppen maar ja.. die hoop he?
Dus voel ik toch een terleurstelling. Klink ik verwend? Eh.. tja.. ik vind van mezelf dat het best verwend overkomt. Ik ben inmiddels zo gewend aan het afvallen dat ik gewoon met terleurstelling kijk hoe de schaal dan toch weer meer aangeeft. En nóg mag ik niet klagen want 0,6 kilo is er toch echt weer mooi blijvend af!
30 kilo lichter, pfff ik weet nog dat ik helemaal in het begin een ticker wilde instellen, en dat ik mijn streefgewicht op 20 kilo minder wilde zetten, in plaats van op de 50 kilo minder die de artsen in eerste instantie voorspellen. Puur uit zelfbescherming.
En nu dan toch iets meer dan 4 maanden later 30 kilo lichter. onvoorstelbaar.
Ik sport (loop zelfs hard sinds vorige week! -daarover een volgende keer meer-), als ik een trap op moet dan sjees ik, in mijn beleving, omhoog en ik draai me hand niet meer om voor een heuveltje meer of minder.
Onvoorstelbaar wat een veranderingen!
Helemaal geweldig gewoon. 30 kilo minder en een wereld van verschil!
Hoe dat kan? Ik weeg nu 111,7 in plaats van de 142 kilo waar ik mee begon. Tja, ik heb de eerste dagen van mijn weegweek ontzettende buikloop gehad. En dus zag ik de weegschaal naar de 110,5 zakken. Even dacht ik dat ik deze week misschien zelfs wel 30 kilo zou kunnen zijn afgevallen én ook nog eens onder de 110 zou kunnen komen.
Ja, natuurlijk besefte ik dat buikloop het risico met zich meebrengt dat ik meteen weer zou aankomen als de buikloop zou stoppen maar ja.. die hoop he?
Dus voel ik toch een terleurstelling. Klink ik verwend? Eh.. tja.. ik vind van mezelf dat het best verwend overkomt. Ik ben inmiddels zo gewend aan het afvallen dat ik gewoon met terleurstelling kijk hoe de schaal dan toch weer meer aangeeft. En nóg mag ik niet klagen want 0,6 kilo is er toch echt weer mooi blijvend af!
30 kilo lichter, pfff ik weet nog dat ik helemaal in het begin een ticker wilde instellen, en dat ik mijn streefgewicht op 20 kilo minder wilde zetten, in plaats van op de 50 kilo minder die de artsen in eerste instantie voorspellen. Puur uit zelfbescherming.
En nu dan toch iets meer dan 4 maanden later 30 kilo lichter. onvoorstelbaar.
Ik sport (loop zelfs hard sinds vorige week! -daarover een volgende keer meer-), als ik een trap op moet dan sjees ik, in mijn beleving, omhoog en ik draai me hand niet meer om voor een heuveltje meer of minder.
Onvoorstelbaar wat een veranderingen!
Helemaal geweldig gewoon. 30 kilo minder en een wereld van verschil!
dinsdag 19 maart 2013
Pretpark
Het is inmiddels een of twee jaar geleden dat ik in Walibi Flevo een attractie werd uitgestuurd omdat ik te dik was om het beveilingspoortje dicht te krijgen.
Ja, dat is een schaamtemoment. Niet alleen alle mensen die al in de attractie zaten keken naar me, ook alle mensen die in de rij stonden te wachten om er ook in te mogen.
Ik moest er uit wegens veiligheidsredenen, en godzijdank nam mijn vriendin mijn plek in, terwijl ze een bloedhekel had aan dat gedraai en gezwaai. Een opoffering voor de kinderen. En een opoffering voor mij want anders had niet alleen ik maar hadden ook onze kinderen er uit gemoeten die er zo graag in wilden, want ze waren nog te jong om zonder ons te gaan, en als zij er uit moesten dan was de impact van mijn dikzijn nog heftiger binnen gekomen bij zowel hun als bij mij.
Afgelopen weekend toog ik ook met 2 kinderen richting een pretpark en ik heb me geen moment afgevraagd of ik ergens wel in zou passen. Ik wist dat ik namelijk overal in zou passen. Met een BMI van 42,5 pas je echt gewoon overal in en dat was een zalig gevoel!
Ook waren er attracties waar ik met 2 kinderen tegenlijk op een bankje zat, terwijl dat 4 maanden geleden echt niet had gekund.
Ik ben niet eenmaal nagestaard, iets waar ik eigenlijk allang aan gewend was dat mensen me aanstaarde alsof ik een bezienswaardigheid was.
Nee, ik ben nog lang niet slank maar ik ga op in de menigte, ook in een pretpark and I love it!
Ja, dat is een schaamtemoment. Niet alleen alle mensen die al in de attractie zaten keken naar me, ook alle mensen die in de rij stonden te wachten om er ook in te mogen.
Ik moest er uit wegens veiligheidsredenen, en godzijdank nam mijn vriendin mijn plek in, terwijl ze een bloedhekel had aan dat gedraai en gezwaai. Een opoffering voor de kinderen. En een opoffering voor mij want anders had niet alleen ik maar hadden ook onze kinderen er uit gemoeten die er zo graag in wilden, want ze waren nog te jong om zonder ons te gaan, en als zij er uit moesten dan was de impact van mijn dikzijn nog heftiger binnen gekomen bij zowel hun als bij mij.
Afgelopen weekend toog ik ook met 2 kinderen richting een pretpark en ik heb me geen moment afgevraagd of ik ergens wel in zou passen. Ik wist dat ik namelijk overal in zou passen. Met een BMI van 42,5 pas je echt gewoon overal in en dat was een zalig gevoel!
Ook waren er attracties waar ik met 2 kinderen tegenlijk op een bankje zat, terwijl dat 4 maanden geleden echt niet had gekund.
Ik ben niet eenmaal nagestaard, iets waar ik eigenlijk allang aan gewend was dat mensen me aanstaarde alsof ik een bezienswaardigheid was.
Nee, ik ben nog lang niet slank maar ik ga op in de menigte, ook in een pretpark and I love it!
vrijdag 15 maart 2013
40 versus 19
Ik was net de crosstrainer afgestapt toen ik uitblies op de buikspier trainer en er twee jonge jongens de sportzaal in stapten. Ze legden matjes op de vloer en deden wat oefeningen. de ene jongen was duidelijk gespierder dan de andere, want terwijl hij zijn oefeningen zonder enige moeite leek te doen, trilde de andere jongen bij elke oefening van de spierspanning.
Na een minuut of 10 verdwenen ze weer. Ik vroeg me af hoe zot dat er uit zal hebben gezien dat ik daar met een vuurrood en bezweet hoofd op apparaten zat te trainen. Zij wisten natuurlijk niet dat ik net cardio had gedaan, hihihi.
Afgelopen week kwamen ze weer binnengestapt. Ditmaal stond ik nog op de crosstrainer waar ik net mee klaar was en vanuit daar liep ik naar het roeiapparaat om ook daar nog een 5 minuten los te gaan. Ditmaal hadden ze geen matjes bij zich, wel halters die ze op de vloer legden om vervolgens met apparaten aan de slag te gaan.
Na het roeien was het buikspierapparaat vrij en gewoonte getrouw plofte ik daarop neer om uit te hijgen terwijl ik buikspieroefeningen deed.
Vandaar uit liep ik naar de rugspiertrainer. Ik zag dat de niet zo getrainde jongen hem op 20 kg had staan. Ik zette hem op 90 kilo en begon aan mijn oefening. De getrainde jongen keek met ogen als schoteltjes toen hij na mij op het apparaat wilde. Stoer liet hij hem staan en deed precies 2x 10 oefeningen terwijl ik er 3x 20 had gedaan.
De gespierde jongen was even later net bezig met zijn beenspieren waarbij hij precies keek op een apparaat waarbij je een stang naar beneden trekt. Hij had daar even daarvoor ook op gezeten en zo te zien had hij met 40 kilo gewerkt. Precies goed, dus ik plofte neer en begon ook aan mijn 40 kilo.
verbijstert keek hij me aan.
De gespierde jongen en ik gingen ongeveer gelijk op. De ene keer hij wat zwaarder, de andere keer ik wat zwaarder, de andere keer hetzelfde. Alleen de minder gespierde jongen die deed niet zoveel. Hij gebruikte overal 20 kilo en deed dan 2x 5. Ik ben 2 maanden geleden ook begonnen met 20 kilo en 1 apparaat lukt mij nog steeds alleen maar 10 kilo en dan net geen 2x20 dus vreemd is het niet.
Wel vreemd is dat op een gegeven de gespierde jongen oefeningen stond te doen met de halters en hij er bij kwam. Hij plofte neer op een apparaat om vanaf daar te kletsen met de andere jongen. 'Hallo.. als je toch met je kont op dat apparaat zit, besteed dan je tijd een beetje nuttig en beweeg ondertussen je benen even heen en weer' dacht ik bij mezelf'.
Ik was zo rete blij met mezelf. Niet omdat ik dat over die jongen dacht hoor (want dat recht heb ik helemaal niet, dat weet ik ook wel) maar omdat er bij mij blijkbaar echt een knop om is. Ik vind het sporten oprecht weer leuk!
Ik sta daar als 40 jarige vrouw gelijkwaardig te zijn aan een sportieve jongen van een jaar of 19, wie had dat ooit gedacht!
De minder sportieve jongen van ook een jaar of 19 oversteeg ik zelfs ruimschoots in mijn kracht.
Tot slot gingen beiden op de crosstrainer en ze hielden het beiden ongeveer 1 minuut vol.
Toen het tijd voor mij was om mijn jongste bij zijn eigen sport op te halen riep de sportieve jongen 'Tot volgende week!' naar me. Natuurlijk riep ik hetzelfde enthousiast terug. Ik geloof dat ik respect heb afgedwongen ;)
Na een minuut of 10 verdwenen ze weer. Ik vroeg me af hoe zot dat er uit zal hebben gezien dat ik daar met een vuurrood en bezweet hoofd op apparaten zat te trainen. Zij wisten natuurlijk niet dat ik net cardio had gedaan, hihihi.
Afgelopen week kwamen ze weer binnengestapt. Ditmaal stond ik nog op de crosstrainer waar ik net mee klaar was en vanuit daar liep ik naar het roeiapparaat om ook daar nog een 5 minuten los te gaan. Ditmaal hadden ze geen matjes bij zich, wel halters die ze op de vloer legden om vervolgens met apparaten aan de slag te gaan.
Na het roeien was het buikspierapparaat vrij en gewoonte getrouw plofte ik daarop neer om uit te hijgen terwijl ik buikspieroefeningen deed.
Vandaar uit liep ik naar de rugspiertrainer. Ik zag dat de niet zo getrainde jongen hem op 20 kg had staan. Ik zette hem op 90 kilo en begon aan mijn oefening. De getrainde jongen keek met ogen als schoteltjes toen hij na mij op het apparaat wilde. Stoer liet hij hem staan en deed precies 2x 10 oefeningen terwijl ik er 3x 20 had gedaan.
De gespierde jongen was even later net bezig met zijn beenspieren waarbij hij precies keek op een apparaat waarbij je een stang naar beneden trekt. Hij had daar even daarvoor ook op gezeten en zo te zien had hij met 40 kilo gewerkt. Precies goed, dus ik plofte neer en begon ook aan mijn 40 kilo.
verbijstert keek hij me aan.
De gespierde jongen en ik gingen ongeveer gelijk op. De ene keer hij wat zwaarder, de andere keer ik wat zwaarder, de andere keer hetzelfde. Alleen de minder gespierde jongen die deed niet zoveel. Hij gebruikte overal 20 kilo en deed dan 2x 5. Ik ben 2 maanden geleden ook begonnen met 20 kilo en 1 apparaat lukt mij nog steeds alleen maar 10 kilo en dan net geen 2x20 dus vreemd is het niet.
Wel vreemd is dat op een gegeven de gespierde jongen oefeningen stond te doen met de halters en hij er bij kwam. Hij plofte neer op een apparaat om vanaf daar te kletsen met de andere jongen. 'Hallo.. als je toch met je kont op dat apparaat zit, besteed dan je tijd een beetje nuttig en beweeg ondertussen je benen even heen en weer' dacht ik bij mezelf'.
Ik was zo rete blij met mezelf. Niet omdat ik dat over die jongen dacht hoor (want dat recht heb ik helemaal niet, dat weet ik ook wel) maar omdat er bij mij blijkbaar echt een knop om is. Ik vind het sporten oprecht weer leuk!
Ik sta daar als 40 jarige vrouw gelijkwaardig te zijn aan een sportieve jongen van een jaar of 19, wie had dat ooit gedacht!
De minder sportieve jongen van ook een jaar of 19 oversteeg ik zelfs ruimschoots in mijn kracht.
Tot slot gingen beiden op de crosstrainer en ze hielden het beiden ongeveer 1 minuut vol.
Toen het tijd voor mij was om mijn jongste bij zijn eigen sport op te halen riep de sportieve jongen 'Tot volgende week!' naar me. Natuurlijk riep ik hetzelfde enthousiast terug. Ik geloof dat ik respect heb afgedwongen ;)
Abonneren op:
Posts (Atom)